گوهر ( 1323 ) سيّد محمّد رضا مرتضوى ، فرزند سيّد علينقى ، در سال 1323 هجرى شمسى در تبريز ديده به جهان گشود و در سال 1325 در وقايع فرقهء دموكرات آذربايجان به اتّفاق خانواده به تهران مهاجرت كرد و در اين شهر رحل اقامت افكند . مرتضوى تحصيلات ابتدايى و متوسّطه را به پايان رسانيد . چون پدرش پيشهء تجارت داشت ، علاقه‌مند بود فرزندش درس اقتصاد بخواند و به امور بازرگانى اشتغال ورزد و فرزند نيز همين رشته را پى گرفت و به اخذ مدرك ليسانس توفيق يافت . مرتضوى از دوران كودكى به شعر دلبستگى داشت و در دورهء دبستان گاهى اشعارى مىسرود و در مراسم خاصّ و جشن‌هاى مدرسه مىخواند و خود در اين‌باره مىگويد : « پدر و مادرم اهل ذوق و شعر و ادب بودند و در بيدارى قريحهء شاعرى من تأثير بسزايى داشتند . بااين‌كه پدرم تاجرپيشه بود ، امّا به محافل و مجامع ادبى مىرفت و مرا با خود مىبرد و مرا به شعر و شاعرى تشويق مىكرد و نخستين استادم در شعر ابو القاسم رضايت بود كه « راضى » تخلّص مىكرد . من هر روز پس از تعطيل مدرسه به منزل او مىرفتم و از راهنمايىهايش بهره‌مند مىشدم . در يكى از روزها سه تن از شعراى معروف تهران : رهى معيّرى ، صادق سرمد و ابو الحسن ورزى ، به منزل استاد آمدند . استاد به من گفت : شعرى بخوانم من نيز شعرى خواندم كه مورد تشويق قرار گرفتم و تخلّص « گوهر » را در آن روز برايم انتخاب كردند و نيز در سفرى